Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część V – okres powojenny, zarys rodzin i osób oraz bibliografia

 

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część I

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część II

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część III

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część IV

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część V

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część VI (1)

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część VI (2)

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część VI (3)

Okres powojenny

Początki okresu powojennego to duże zmiany odnośnie własności ziemi. Następuje rozparcelowanie okolicznych majątków. Dla mieszkańców Dziecinina szczególne znaczenie miała parcelacja Zosina. Zasadnicza część tego majątku dostała się mieszkańcom Woli Idzikowskiej. Na tak dużą wieś, tylko niewielki procent gospodarstw miał więcej niż 2 ha powierzchnię, jaką przyjęto jako graniczną przy nadawaniu gruntów. Fornale z Zosina dostali po 3 ha ziemi. Komisja rozparcelowująca majątek Zosin, w skład której z Dziecinina wchodził Adam Wasil, przydzieliła ziemię także mieszkańcom naszej wsi. Ci którym przydzielono ziemię to: Łucjan Stefan – 2ha (bezrolny), Bielak Tomasz – 1.5 ha (miał 1,8 ha), Jakimcio Janina – 0,5 ha (miała 1,4 ha), Zawada Michał – 2 ha (miał 1,12 ha), Wasil Adam – 2 ha (miał 1,5 ha), Błaziak Czesław – 1ha (miał 2 ha), Staszak Stanisław – 1ha (miał 1,12 ha), Mrugała Piotr – 1ha (miał 2 ha).

Cały proces parcelacji wzbudzał wiele emocji. Amatorów było wielu. Nie wszyscy kwalifikowali się, ale potem przez wiele lat zostały o to pretensje.

W 1947r. wyszło zarządzenie, na mocy którego osoby które przejęły majątek pożydowski musiały zapłacić określone wartości pieniężne do Skarbu Państwa. Na Dziecininie nie było tego typu sytuacji, ale w Łopienniku Dolnym przed wojną mieszkało dużo Żydów, o różnym statusie majątkowym. Niewielkie zabudowania pozostały po Icku Tanie, Aronie Tanie, Lejbie Blumsstajnie i Josefie Rozencwajgu. Natomiast Jajor Edelsztajn (dom 120 m kw., działka 990 m. kw), oraz Jankiel Herszenhorn (dom 232 m kw., działka 259 m kw.), należeli do najbogatszych.

Od końca wojny, aż do lat 60-tych, wszyscy chłopi zobowiązani byli do odrabiania „szarwarku” – świadczeń w naturze na cele publiczne – głównie prace drogowe. Każda z gmin prowadziła specjalną księgę, w której wszyscy rolnicy mieli szczegółowe rozliczenie rodzaju i godzin swojej pracy.

W 1954 r.  na wieś dotarł nakaz od mierników, aby wszyscy właściciele łąk oznaczyli swoje działki tabliczkami (nazwisko, wieś, gmina). Zaczęto wytyczać przebieg kanału Wieprz-Krzna. Na podstawie pomiarów później odliczano podatki, obowiązkowe dostawy oraz rekompensaty.

Tego też roku z okolicznych terenów zostały wywiezione do ZSSR rodziny pochodzenia ukraińskiego, a na ich miejsce sprowadzono Polaków zza Buga. Największe zmiany miały miejsce na Stężycy, wyjechało 71 rodzin. Każda z nich na przewiezienie swego majątku otrzymała od 5 do 12 wozów. Z pierwotnych mieszkańców pozostało 13 rodzin.

W 50-tych latach przy cmentarzu z pierwszej wojny światowej kilkakrotnie można było zobaczyć samochód na niemieckich numerach rejestracyjnych. Po pewnym czasie po prawej stronie przy wejściu na cmentarz jeden z grobów był rozkopany i zasypany świeżą ziemią. Najwyraźniej ktoś zabrał szczątki swego krewnego.

W roku 1958 r. zaczął funkcjonować na wsi sklep rolno-spożywczy. Założony został przez Pawelca Jana, w jednym z jego pomieszczeń gospodarczych. Produkty dowoził z Fajsławic. Były to rzeczy najbardziej potrzebne w gospodarstwie: nafta, narzędzia rolnicze, gwoździe… Z artykułów spożywczych podstawą był chleb – od tego czasu stopniowo zaprzestawano jego wypieku w domach. Ponadto były drożdże, sól, cukier… Handel z reguły odbywał się na drodze wymiany. Przynoszono jajka, które były poddane prześwietlaniu i ważeniu. Na podstawie tego podliczana ich wartość i za tyle można było zrobić zakupy. Możliwy był też zakup na niewielką wartość „na zeszyt” – biorący towar zobowiązywał się do oddania wkrótce brakującej kwoty. Sklep otwarty był z rana, w południe i wieczorem. Funkcjonował do ok. 1965 roku. Po jego likwidacji zakupy robione były najczęściej w sklepie na Kolonii Łopieńskiej. Około 1970 roku na terenie Kółka Rolniczego ustawiony został kiosk prowadzony przez Krystynę Cholewową przez około 4 lata. Sprzedawane były głównie artykuły spożywcze.

Około 1965 roku na wsi powstał komitet założycielski Kółka Rolniczego. W skład komitetu wchodzili: kierownik – Pawelec Jan, skarbnik – Kociubowski Józef, członkowie – Jaruga Stanisław i Brzozowski Zdzisław. Powstanie Kółka w dużej mierze wynikało z polityki państwa. Nie trzeba było mieć swoich wkładów. Odgórnie przydzielano fundusze na jego założenie, budowę magazynu paliw i garaży, oraz sprzęt. Początkowo dysponowali dwoma ciągnikami C25, dwoma przyczepami, dwoma pługami, kultywatorem. Z czasem uzupełniono sprzęt o snopowiązałkę (1968 r), kosiarkę, młocarnię, bukownik. Za niewielkie opłaty kółko świadczyło usługi dla okolicznych rolników. Gdy zaczęły powstawać bazy maszynowe – dużo lepiej wyposażone, znaczenie kółka na Dziecininie zaczęło maleć. Na przełomie 1977/78 roku nastąpił jego upadek. Ciągniki i sprzęt rolniczy oficjalnie został sprzedany dla grup użytkowników, którzy musieli posiadać pewne minimum powierzchni pól uprawnych. W rzeczywistości wszystko wykupili pojedynczy gospodarze, niejednokrotnie poważnie zadłużając się na tą okoliczność.

W 1970 roku z inicjatywy Bogdana Włodarczyka udało się stworzyć formalną drużynę sportową. Do tego czasu wszelkie zabawy sportowe miały charakter spontaniczny, z użyciem nielicznego prywatnego sprzętu. Powstały zespół zaczął funkcjonować w ramach Ludowych Zespołów Sportowych. Otrzymano (dzięki funduszom gminnym) stroje sportowe, piłki, siatki do gry. W wolnych chwilach od pracy – najczęściej w niedziele – była okazja, żeby pobyć ze sobą, pograć, a w chwilach przerwy – napić się piwa. Zespół działał przez ok 4 lata, biorąc w tym czasie udział w rozgrywkach między poszczególnymi wioskami.

Zimą 1974/75 wioska doczekała się elektryfikacji.

W początkowym okresie lat 80-tych w wielu gospodarstwach powstały indywidualne studnie głębinowe i od tamtej pory nikt już nie korzysta z istniejącej do dzisiaj pierwszej studni na wsi. O ile do tego momentu. była ona nieformalnym miejscem spotkań, gdzie – w oczekiwaniu na swoją kolejkę – wszyscy żartowali, wymieniali się nowinami, plotkami…, teraz zabrakło takiego miejsca.

W tym też okresie Dziecinin został połączony z Fajsławicami drogą asfaltową.

Kolejne lata powojenne to sukcesywny spadek ilości mieszkańców. W początkowych latach po wojnie z najmłodszego przedwojennego pokolenia większość pozostawała na wsi. Odczuwało się zatłoczenie i brak ziemi, powodujące nieraz spory o przysłowiową miedzę. Stało się to powodem, że kilka rodzin (Mrugała, Zawada, Błaziak) zdecydowało się na wyjazd w dalsze strony. Największy spadek ilości mieszkańców nastąpił w pokoleniu które przyszło na świat po wojnie. Po zakończeniu edukacji zasadnicza większość młodych opuszczała wieś.

Dzisiaj – jak w wielu innych wsiach – jest w całym Dziecininie tylko dwoje troje małych dzieci, i perspektywa, że za 10 -20 lat zostaną 2-3 gospodarstwa.

Flaga Polski, z którą mieszkańcy Dziecinina jeżdżą na zawody sportowe

Alfabetyczny zarys poszczególnych rodzin i wybrane postacie z Dziecinina

Bednarczyk Franciszek i Katarzyna (z Nuciów). Najpierw dojeżdżali  z Suchodół, a po dokupieniu ziemi osiedlili się na Dziecininie. Ich dzieci i wnuki:

  1. Antoni – ożeniony z Bubicz Stanisławą. Od 35 r. wyjechali, został prezem spółdzielni GS) do Piask.
  2. Maria – wyszła za Pawła Mazura, osiedli się na Dziecininie.
  3. Helena – wyszła za Feliksa Kulbakę, wyjechali do Strzelc.
  4. Bolesław – ożeniony z Władysławą Fornal, osiedli na Dziecininie.
  5. Jan – zmarł w wieku 21 lat
  6. Stanisława – wyszła za Jana Sabko, wyjechali do Strzelc.
  7. Tekla – wyszła za Stanisława Jarugę, osiedli na Dziecininie.

Bielak Feliks i Marianna z Ziębów – przybyli z Hoszni mając tylko krowę i pieniądze na zaliczkę. Ich dzieci:

1) Józef – ożeniony z Bronisławą Huba, zamieszkali w Oleśnikach.

2) Tomasz – ożeniony z Apolonią Boheńską, osiedli na Dziecininie.

3) Janina – wyszła za Jakimcio Feliksa, potem żyła z Krukiem Bronisławem, mieszkała na Dziecininie

Bubicz Biotr – pierwsza żona z 2-giem dzieci zmarli na tyfus, ponownie ożeniony z Anną Szwajewską, zamieszkali na Dziecininie.

Błaziak Józef i Ewa ze Szwajewskich kupili ziemię i zamieszkali na Dziecininie. Mieli pięcioro dzieci. Józef zachorował i zmarł. Wówczas wdowa wyszła ponownie za mąż za  Kociubowskiego Michała – był on parobkiem u Błaziaków. Prowadzili nadal gospodarstwo. Z tego małżeństwa było pięcioro dzieci. Obecnie mieszka tam Kociubowska Stanisława (z domu Jakimcio), żona Kazimierza – syna Ewy

Burak Wojciech i Zofia z domu Garbol przybyli z Parzymiechów *[Tarzymiechów]*? jeszcze, gdy funkcjonował folwark. Ich dzieci:

  1. Leon – ożeniony z Anną z Kondrackich, zamieszkali na Dziecininie.
  2. Stefania – wyszła za Wincentego Zaprawę, osiedli na Dziecininie.
  3. Teofil – ożeniony z Natalią Krysą, zamieszkali u teścia na Dziecininie.
  4. Jan – ożeniony z Michaliną Szwajewską, zamieszkali na Dziecininie.

Cholewa Władysław – ożenił się z Józefą Adamiak z Suchodół, która w wianie dostała ziemię na Dziecininie, gdzie zamieszkali. Obecnie mieszka tam córka Krystyna, która wyszła za Antoniego Korbusa.

Denis Jakub – najpierw dzierżawił ziemię na Dziecininie (którą pierwotnie przy parcelacji zakupił Bojarski), a następnie kupił ją. Jego synowie Marian i Adam posadzili chmiel i sprowadzili się tu.

Jagiełło – Łukasz i Ewa z Chruścielów. Obecnie mieszka syn Kazimierz.

Januszczak – ziemię zakupił z parcelacji. Nie sprowadził się na wieś – pole   sprzedał Mazurom, a siedlisko Nuciom.

Jarosz Michał – w trakcie walk w 39 roku dostał się do niewoli. Powrócił z niej z gruźlicą. W 48roku ożenił się z Władysławą z Kociubowskich (c. Franciszka) i zamieszkali na Dziecininie na działce którą wniosła w wianie. Na skutek choroby zmarł stosunkowo młodo.

Kociubowski Franciszek i Anna Burak – Teść dał im 4 ha ziemi na Dziecininie i tam zamieszkali. Obecnie mieszka tam Zenon Smyk  – owdowiały po ich wnuczce Bogumile.

Kociubowski Jan i Janina z domu Jagieło zamieszkali w części przy stacji benzynowej, obecnie mieszka tam ich córka Maria która wyszła za Łykusa Stanisława.

Koguc Józef – podczas parcelacji folwarku zakupił ziemię. Jego syn Bolesław ożenił się z Leokadią Pietrus (córka rodziny z poznańskiego, która w czasie wojny zamieszkała u  Koguców). Po śmieci Leokadii, Bolesław ponownie ożeniony z Marią Surma.

Kokuszko Feliks i Helena z Adamiaków sprowadził się na ojcowiznę na Dziecinin pod koniec lat 40 -tych.

Kroczyński – kupił ziemię podczas parcelacji, odsprzedał ją Wilkowi Ignacemu, którego córka dostała tą ziemię w wianie, gdy wyszła za Olecha Romana.

Krysa Szczepan – jedynak, gdy się żenił z Wiktorią z Kulbaków, obie strony rodziców kupili im po 10 mórg na Dziecininie, gdzie zamieszkali. Ich dzieci:

  1. Karolina – wyszła za Nucię Józefa, zamieszkali na Dziecininie.
  2. Maria – wyszła za Błaziaka Stanisława, zamieszkali na Woli Idz.
  3. Natalia – wyszła za Tofila Buraka, zostali na Dziecininie
  4. Anna – wyszła za Pawelca Jana, zamieszkali na Dziecininie
  5. Jan – ożeniony z Burak Czesławą, zamieszkali na Woli Idz.
  6. Józef  – zmarł w młodości.
  7. Helena – zmarła w wieku 12 lat.

Malicki – zakupił ziemię podczas parcelacji folwarku, ale jeszcze przed  I-szą wojną światową wyjechał do Ameryki Południowej.

Mrugała Aleskander i Sabina z Kociubowskich (c. Anny) – krótko mieszkali (k/ Nuci) przed wojną, w 1939 r. dostał się do niewoli, wrócił po wyzwoleniu do Oleśnik.

Mrugała Piotr – przyszedł na wieś jako parobek do Buraka Jana, ożenił się z Genowefą z Błaziaków (c.Ewy) i tu zamieszkali. Po wojnie wyjechali do Grudziądza, na ich miejscu zamieszkali Bolesław i Zofia Włodarczykowie, a potem Urban Sławomir i Renata.

Nucia – kupił ziemię od Januszczaka, i w wybudowanym na niej w 1937r domu osiedlił syna Józefa, ożenionego z Karoliną z Krysów (c. Wiktorii). Obecnie mieszka tam Ilczak Zbigniew i Zofia z Jaroszów.

Paluch Józef i Danuta z domu Koguc, zamieszkali w części przy stacji benzynowej. Po jego śmierci wyszła ponownie za mąż za Floriana Bogusza.

Pietuch Salomea – ojciec – Szpakowski Wincenty. Gdy była zamężna (i mieszkała w Siedliskach) zakupił jej k. Bielaka 6 ha z majątku Zosin. Z tego małżeństwa, gdy mąż zmarł, Salomea została z 3-ma córkami i synem. Ponownie wyszła za mąż za Karola Tkaczyka. Dzieciom zostawili Siedliska, a sami sprowadzili się na Dziecinin (drewniane budynki, okres międzywojenny). Mieli jednego syna, który w wieku 18 lat zmarł. Sprowadzili Janinę – córkę z pierwszego małżeństwa, która wyszła za Olecha Leona. Z tego związku urodziła się córka Albina (wyszła za Józefa Wasila – Kol. Łopiennik) i syn Czesław (zmarł na białaczkę). Córka Albiny – Wanda – wyszła za Szpakowskiego, i zamieszkali na Dziecininie. Od jego wyprowadzki do rodziców, zabudowania są puste.

Ornal Ignacy – ziemię kupił podczas parcelacji, po nim dostała jego wnuczka, która wyszła za Popławskiego Zygmunta.

Pawelec Józef i Katarzyna – pracowali na folwarku i po parcelacji zamieszkali na Dziecininie. Ich dzieci:

  1. Małgorzata – wyszła za Stadnika, zam. w Wojsławicach.
  2. Anna – wyszła za Wójcika, zam. w Siedliskach.
  3. Teofila – wyszła za Michała Zawadę, i zamieszkali na Dziecininie (między Łucjanem a Pawelcem). Po ich śmierci w latach 60-tych syn wyprowadził się [do Łopiennika Podleśnego]*.
  4. Paulina – wyszła za Bubicza, zam. na Woli Idz.
  5. Paweł – ożeniony z Marianną Wilk (z domu Wójcik), zamieszkali na Dziecininie – córka [Józefa]*, wyszła za Stefana Łucjana.
  6. Ludwik – ożeniony z Heleną Greczkowską, zamieszkali na Dziecininie. Obecnie mieszka tam Karluk  Marian ożeniony z Barbarą Kociubowską, wnuczką Ludwika.

Sieńczyk – zakupił ziemię podczas parcelacji, jego córka Helena wyszła za Staszaka  Stanisława. Zamieszkali na Dziecininie (przy skrzyżowaniu dróg).

Szwajewski Stanisław i Monika – odkupili ziemię na Dziecininie od Września . Ich dzieci :

  1. Jóżef – ożeniony z Antoniną Deresz, zamieszkali na Ksawerówce.
  2. Ewa – wyszła za Błaziaka Józefa, po jego śmierci – za Kociubowskiego Michała. Mieszkali na Dziecininie.
  3. Ignacy – ożeniony ze Stefanią Koguc, zamieszkali na Dziecininie.
  4. Kazimierz – zginął w czasie I-szej Wojny Światowej.
  5. Michalina – wyszła za Jana Buraka, zamieszkali na Dziecininie.
  6. Jan – ożeniony z Franciszką Parcheta, zamieszkali na Dziecininie.
  7. Paweł – ożeniony z Józefą Grzesiak, zamieszkali na Dziecininie.
  8. Anna – wyszła za Bubicza Piotra, zamieszkali na Dziecininie.
  9. Władysława – wyszła za Pitucha Franciszka, zamieszkali w Siedliskach.
  10. Natalia – wyszła za Kociubowskiego Franciszka, zamieszkali na Woli Idzikowskiej.
  11. Stanisława – wyszła za Mrugałę Jana, zamieszkali w Oleśnikach.

Wasil  Adam – ożenił się z Anielą Błaziak (c. Ewy), zamieszkali na Dziecininie.

Wilk Ignacy – miał na Dziecininie 20 mórg i 6 na Suchodołach. Najdalej wysunięte gospodarstwo w kierunku Kol. Łopiennik, wielokrotnie okradane. Wyprowadził się do Suchodół (przed 1-szą wojną).

Życiorysy wybranych osób

Bednarczyk Antoni

Bednarczyk Antoni urodził się  w Suchodołach. W 1913 r. gdy miał 11 lat, rodzice sprowadzili się na Dziecinin, i tutaj spędził dzieciństwo i młodość. Uczęszczał do szkoły rolniczej w Krasnymstawie. Po jej ukończeniu w 1926r. został wysłany na praktykę rolną do majątku na terenie Czech. W 1932 roku rozpoczął pracę w zarządzie Spółdzielni „Baczność” w Fajsławicach. Z czasem, gdy ta się rozrosła, w 1935 roku został wybrany na prezesa Spółdzielni Rolniczo Handlowej w Piaskach. Funkcję tą pełnił przez okres wojny, aż do 1948 roku, kiedy to zostaje przeniesiony do Gminnej Spółdzielni w Biskupicach.

 

 

 

 

 

Genowefa Bielak

Genowefa Bielak. Urodzona 30 lipca 1938 roku. na Dziecininie. W wieku kilku lat przeprowadziła się z rodzicami do Oleśnik, gdzie skończyła szkołę podstawową. W wieku 20 lat wstąpiła do zgromadzenia sióstr Felicjanek w Warszawie – Wawrze, przyjmując imię Maria Bogdana. 12 sierpnia 1966 roku złożyła wieczyste śluby zakonne. W trakcie swego powołania pełniła różne prace: jako ogrodnik, w Domu Opieki Społecznej, bądź nauczając religii. Jednocześnie podnosiła poziom swoich kwalifikacji kończąc technikum ogrodnicze oraz studium w Instytucie Wyższej Kultury Religijnej. Co kilka lat – w miarę potrzeb, kierowano ją do domów zakonnych w różnych częściach kraju. W ten sposób znalazła się w Jadwinowie, Rzgowie, Babimoście, Szczecinie, Milczu, Stargardzie Szczecińskim, Krakowie i Widawie. Powierzano jej funkcje siostry przełożonej oraz matki przełożonej w Domu Prowincjalnym. 6 września 2008 r. obchodziła złoty jubileusz święceń zakonnych.

Burak Justyna. Córka Mieczysława i Renaty, urodzona 1.11.1980 roku, mieszkała z rodzicami na Dziecininie. Do szkoły podstawowej uczęszczała na Kolonii Łopieńskiej, a potem do Fajsławic. Następnie uczyła się w Liceum Ekonomicznym w Krasnymstawie. Po jego ukończeniu studiowała na KUL-u, na Wydziale Filozoficznym. Po ukończeniu nauki, przez 2 lata pracowała w firmie Slawex w Lublinie. Po tym okresie dojrzała w niej decyzja do wstąpienia do zakonu Karmelitanek Bosych w Sprencowie koło Olsztyna. Przebywa tam już 8 lat. W 2016 roku złożyła śluby wieczyste. W klasztorze obowiązuje ścisła klauzula. Siostry utrzymują się z szycia i haftowania szat liturgicznych i chorągwi, pisania ikon, wyrobu kartek okolicznościowych, świec.

Nucia Franciszek urodzony 10 lutego 1942 r. w Kol. Dziecinin, mieszkał z rodzicami do ukończenia szkoły średniej. Następnie wstąpił do Seminarium Diecezjalnego. Święcenia kapłańskie otrzymał w Lublinie (w 1966 r.), z rąk bp. Piotra Kałwy. Pracował jako wikariusz w parafiach: Wilkołaz, Stary Zamość (1966-70), Lublin – par. św. Teresy, Grabowiec (1974-88). W roku 1988 został proboszczem parafii Grabowiec. Od 1995 był proboszczem parafii św. Stanisława w Lubaczowie. W roku 1988 został wicedziekanem dekanatu Uchanie, w roku 1992 dziekanem dekanatu Grabowiec, a w roku 1995 dziekanem dekanatu Lubaczów. Od roku 2003 pełnił funkcję egzorcysty diecezjalnego. Odznaczony został godnościami: kanonika honorowego Kapituły Zamojskiej (1991), kanonika gremialnego Kapituły Konkatedralnej w Lubaczowie (1995), oraz kapelana honorowego papieskiego (2005). Zmarł 9 lipca w szpitalu *[w Staszowie]* , w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym, Miał problemy zdrowotne i prawdopodobnie  na skutek zasłabnięcia  najechał na drzewo. *[Jadąc do Częstochowy na spotkanie egzorcystów]*.

Materiały źródłowe

Bibliografia:

  1. Księgi metrykalne parafii Łopiennik 1811 -1905. Archiwum lubelskie
  2. Historia gminy Łopiennik – strona internetowa gminy
  3. Historia gminy Fajsławice – strona internetowa gminy
  4. Zbiory map dawnych Archiwum Lubelskie syg.248 , 249, 250 , 251 , 252, 253 , 254 ,
  5. Zbiory w muzeum w Krasnymstawie
  6. Kościół reformowany w Polsce – wWW. podprad.org/archiwum-2.php?idg=1144&tyt..
  7. A. Mączak, W czasach „potopu”, Wrocław 1999, s. 90.
  8. J. Tazbir, Reformacja, kontrreformacja, tolerancja, s. 96.
  9. K. Bem, Zarys dziejów zboru ewangelicko – reformowanego w Piaskach Luterskich (Wielkich) koło Lublina 1563-1649-1849, „Odrodzenie i Reformacja w Polsce”, 43 (1999), s. 86-98.
  10. A. Mączak, W czasach „potopu”, Wrocław 1999, s. 90.
  11.  Polski Słownik Biograficzny, t. XXIV, XLV, XV.
  12. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 8, Warszawa 1887.
  13. S. Szczotka, Synody arjan polskich, „Reformacja w Polsce”, 7-8 (1935 – 1936), s. 21-100.
  14. J. Tazbir, Reformacja, kontrreformacja, tolerancja, s. 96.
  15. Hipoteka m. Krasnegostawu i powiatu krasnostawskiego, Księga hipoteczna dóbr Suchodolskich sygn. nr.118 Archiwum w Zamościu
  16. Wykaz obowiązków i moralności mieszkańców diecezji lubelskiej z lat 1835-1858 Archiwum Diecezjalne Lubelskie  sygn.  Rep 60A  259
  17. Akta konsystorza jeneralnego o Dyecezyj Lubelskiej o pojedynkach sygn. Rep60XVIII 14 Archiwum Diecezjalne
  18. Księgi metrykalne parafii Fajsławice lata 1840 – 1910   Archiwum Lubelskie   zesp. 1816
  19. Lubelski Odział Banku Włościańskiego zespół 644 ,sygn. 1075 Archiwum Lubelskie
  20. Słownik geograficzny Królwstwa Polskiego tom XI Archiwum Lubelskie
  21. Przewodnik po Królestwie Polskim tom 1- szy Archiwum Lubelskie
  22. Wykaz statystyczny : lata 1903 – 1905  sygn. 72 -74  Archiwum Diecezjalne  Lublin
  23. Majątek gminy – protokół zdawczo – odbiorczy nieruchomości żydowskich syg. 72 Archiwum Lubelskie
  24. Wykaz ewakuowanych zza Buga sygn. 237 Archiwum Lubelski
  25. Księga wymiaru i wykonania świadczeń w naturze na niektóre cele publiczne syg. 242a Archiwum Lubelski
  26. Wykaz robotników rolnych na wyjazdy do Niemiec sygn. 5 Arch. Lubelski
  27. Skorowidz miejscowości 1924 r. tom IV Arch. Lubelski
  28. Akta majątku Fajsławice 1921 – 44, sygn. 5, 16, 17, 21, 25, 27, 64, 70, 72 Arch. Lubelskie
  29. Lubelski Oddział Banku Włościańskiego syg.1075, 1076, 1077 Arch. Lubelskie
  30. Dobra Ziemskie Suchodoły z przyległościami i przynależytościami w powiecie Krasnostawskim Guberni Lubelskiej położone na gruncie których w latach 1840- 1841, nowy Folwark Dziecinin zwany wystawiono Arch . Zamojskie

Ponadto :

-pamiętniki Antoniego Bednarczyka , Mariana i Leopolda Szwajewskich,

– ustne relacje mieszkańców wioski i świadków wydarzeń.

Koniec

Za pomoc w korekcie tekstu dziękujemy Janowi Januszowi Pawelcowi z Dziecinina

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część I

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część II

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część III

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część IV

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część V

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część VI (1)

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część VI (2)

Kolonia Suchodoły „2” i okolice – dzieje Dziecinina. Część VI (3)

Autor:

Janusz Szwajewski

Janusz Szwajewski ur. 8.12.1957 r. w Lublinie, dzieciństwo spędził na Dziecinie. Absolwent  III LO w Lublinie oraz Akademii Rolniczej w Lublinie – Wydział Techniki Rolniczej (1980 r.). Ukończył także Zaoczne Technikum Pszczelarskie, oraz posiada tytuł mistrza instalacji sanitarnych. Pracował w Zespole Szkół Techniki Rolniczej w Piotrowicach k. Lublina. Udzielał się także społecznie,  między innymi jako prezes Stowarzyszenia Emaus.

Please follow and like us:
0